Tijdlang niets meer op het blog geschreven. Af en toe nog wel eens een reactie geplaatst. Las wel regelmatig berichten en dagboeken van echte stoppers, niet de gemene onzin van lui die de boel liepen te verzieken.
Eigenlijk ben ik er voor mijn gevoel nu wel aan gewend om niet meer te roken omdat het niet-roken grotendeels de gewoonte is geworden. Alle gelegenheden waarbij ik een peuk opstak (na lekker eten, bij een biertje, als er stress was enz.) heb ik nu meerdere malen meegemaakt zonder te roken. Elke keer heb ik de verleiding kunnen weerstaan. En daar word je mentaal sterker van en het geeft je iets om trots op te zijn.
Dat geeft de net gestopte rokers misschien moed. Ja, het duurt (maanden) lang voordat het roken naar de achtergrond verschuift. Maar met de tijd wordt de trek en verleiding steeds minder. En ik voel me er goed bij, lichamelijk en tussen de oren. Het loont echt om vol te houden. Dus ga het gevecht elke dag aan om weerstand te bieden aan de verleiding om er toch maar een op te steken. De beloning komt vanzelf.
Overigens overschat ik mezelf niet. Ik heb mezelf een jaar gegeven om min of meer definitief van een meer dan 22-jarige verslaving af te komen. Dan moet het gebeurd zijn. Maar daarna zal ik er als ex-roker altijd op moeten blijven letten. Zo zag ik afgelopen zaterdag een collega, die jaren geleden met roken was gestopt, toch weer met een sigaret staan. Dat gebeurt dus ook. Maar daar ben je zelf bij. Ik ben nog steeds 300 procent gemotiveerd om nooit meer te gaan roken. Ik weet nu wat ik te verliezen heb als ik weer ga roken. Ik moet er niet aan denken weer opnieuw te moeten beginnen. Roken gaat dus niet meer gebeuren, nooit meer.
Alle stoppers en bijna-stoppers weer succes gewenst.
Grrr Frank